Euro Space Center

(Transinne / België)

 •  0 Comments

By

In de folder: Het Euro Space Center is een ruimtespektakel. In een heuse “Space Odyssey” wordt de bezoeker meegezogen naar de oorsprong van het universum, met allerlei speciale effecten. Bezoekers kunnen ook aan boord van een levensgrote Amerikaanse Space Shuttle en genieten van een verbazingwekkende spaceshow.

Uit de folder: Het Euro Space Center bestaat uit een “Space Odyssey” en een 5D film over muggen in de ruimte. Andere zij-attracties, zoals een virtual reality spacewandeling, trainingssimulatoren en het planetarium, zijn te bezoeken tegen extra betaling. In de “Space Odyssey” loop je een ‘spektakelparcours’: een vaste tentoonstelling waar je van zaal naar zaal wordt geloodst door middel van een audiotour. In de zalen komt de geschiedenis en de toekomst van de ruimtevaart tot leven met behulp van muziek, licht en film.

 

Arnout: Laten we met de positieve punten beginnen. Het is echt een mooi gebouw. Futuristisch.

Olga: En het draait helemaal op zonne-energie.

Arnout: En, verbazingwekkend, ik vond hun audiotour erg goed werken.

Olga: Ik was even bang dat je zo’n klef ding op zou krijgen, maar het was echt een goede headset. Hij zat ook helemaal niet in de weg.

Arnout: Het is een goede manier om de mensenstroom te verdelen als het druk is. Iedere twintig minuten mag er een nieuwe groep aan de Space Odyssey beginnen.

Olga: Ik vond het wel grappig dat de tour begint te spelen ongeacht wat je aan het doen bent. Ik was op de wc toen dat ding in mijn oor begon te kletsen dat ‘het grote aftellen’ was begonnen. Plassen was nog nooit zo spectaculair. Overigens moet ik hierbij vermelden dat ik normaal echt een grafhekel heb aan audiotours. Meestal zijn ze zo sloom en slaapverwekkend.

Arnout: God help you if you use audiotours.

Camilla: My problem with them is that they force you to experience something at a particular pace. They don’t allow you the time to really look at the stuff that has your interest. What I found good about this one is that it did give you the time to look around and signalled that. It said: “Have a look around and I’ll be back with you when it’s time to move on”. That felt nice.

Olga: Het was ook fijn dat het niet te lang duurde. En sfeervol met de muziek erbij.

Arnout: De stem had er ook echt zin in.

Olga: Alleen de Engelse vertaling was niet helemaal denderend, begreep ik.

Camilla: I think they used Google Translate.

Arnout: Ook nog in de categorie ‘positief’: de hoeveelheid verschillende media. Van film tot muziek tot projecties van planeten. Maar goed, we zitten hier niet voor fancy media, we zitten hier voor storytelling.

Olga: Dus dat is de grote vraag van vandaag. Heeft het Euro Space Center een goed verhaal te vertellen? Laten we beginnen met hun vaste tentoonstelling, de “Space Odyssey”.

De Space Odyssey

Arnout: Ik denk dat de Space Odyssey een verhaal te vertellen heeft. Alleen dat het het niet zo goed vertelt.

Olga: Ook hier weer eerst een positieve noot. Er zit genoeg urgentie in het verhaal. Je voelt overal dat deze mensen enorm begaan zijn met ruimtevaart. Dat enthousiasme is heel erg aanstekelijk

Arnout: Daarom werkt het in sommige aspecten ook wel heel goed. Zoals in de tweede zaal, waar ze je de schaal proberen te laten beseffen van het universum door van onze planeet uit te zoomen naar het dichtstbijzijnde sterrenstel. Ik voelde me daar echt klein en nietig.

Olga: Camilla en ik moesten huilen, maar dat kwam ook door de muziek.

Euro-Space-Center-F.d.w.

Arnout: Het is wel jammer dat kinderen er worden aangemoedigd om de afstanden op het scherm te meten, om een idee te krijgen van de schaal, maar die meetlatjes zijn totaal niet te lezen in het donker. Dus je kunt niets meten.

Olga: En hoe enthousiast ze ook zijn, er mist in de hele tentoonstelling wel gewoon een overkoepelende lijn. Het begint met een hele onsamenhangende film over de Icarus-mythe, wat misschien niet een verhaal is dat je wilt vertellen als je mensen enthousiast wil maken over vliegen. Daarna komt een zaal met wetenschappelijke theorieën over het universum en een zaal over vijftig jaar ruimtevaartgeschiedenis. Dat is drie keer geschiedenis, waarin veel dezelfde dingen terugkomen. Bovendien voelt het als opbouw heel willekeurig. Waarom begin je niet met hoe mensen altijd naar het universum hebben gekeken en dan geprobeerd hebben daar te komen? Hoe die pogingen zich hebben ontwikkeld tot de moderne ruimtevaart zoals we hem nu kennen en tenslotte de toekomst. De tentoonstelling eindigt nu ook met het heden –  wat zit er allemaal voor ruimtevaartechnologie in je huis? – en dat is eigenlijk best wel raar.

Arnout: Ze hebben wel een stukje toekomst, maar dat zit daar weer voor. Over het bouwen van een mogelijke ruimtebasis op de maan.

Olga: Daar zou ik echt mee eindigen, dat is zo fascinerend. Je krijgt namelijk te zien wat voor missies er zijn gepland voor de toekomst. Eén ervan gaat over hoe robots met 3d printing huizen bouwen op de maan. Dat zijn echt dingen waarvan je hoopt dat je ze nog mag meemaken, wat een fantastisch gevoel is om mee af te sluiten.

Arnout: Alleen loop je van daar recht in de armen van aliens

Olga: Dat is inderdaad vreemd. De rest van de tentoonstelling is hyperrealistisch en dan sta je ineens in een rare blacklight LSD gang vol freaky ruimtemonsters

Arnout: Zonder verdere uitleg. Gewoon: bam. Ik zou dat schrappen.

Camilla: But there is an interesting connection in the subject between how we perceive the universe and what it would mean for us if there was life on another planet.

Olga: Dat is wel zo, maar ik zou er een apart ding van maken, misschien voor kinderen. Het zijn namelijk best interessante vragen om aan kinderen te stellen: is er buitenaards leven? Hoe ziet het er uit?

Camilla: What did people believe in the past?

Olga: Ja, inderdaad. Alleen al door science fiction films van de afgelopen honderd jaar naast elkaar te zetten, krijg je echt een fascinerend beeld van wat mensen dachten over de ruimte.

Arnout: Over het middenstuk: daar zit ook iets verwarrends. Na de drie zalen geschiedenis kom je in een tunnel die een ruimtestation moet voorstellen. Waar niemand van begreep wat de bedoeling was.

Olga: Ik denk dat het verwarrend was omdat vóór de tour werd verteld dat we microzwaartekracht zouden ervaren. Dus iedereen stond te wachten tot de deuren dicht zouden gaan voor iets spectaculairs. Maar die microzwaartekracht moest je dus met behulp van je eigen fantasie doen. En een lullig muziekje op de achtergrond.

verwarrendetunnel

Camilla: That’s really a shame, because there were little screens with movies made by astronauts that were actually quite cool. But everybody was too busy being confused.

Olga: Ja, die filmpjes waren leuk. Mensen in de ruimte die proberen hun haar te kammen.

Camilla: Trying to use the toilet.

Arnout: Ik denk dat die zaal verhaaltechnisch ook verkeerd in elkaar zat. Je loopt van de geschiedeniszaal naar die ruimtestationtunnel en dan naar een trainingshal. Training, lancering en dan pas het ruimtestation is veel logischer.

Olga: Het was ook vooral reclame voor hun eigen kinderkamp denk ik. Dat vond ik eigenlijk best wel jammer. Ik had graag meer geweten over hoe het nu echt is om een astronaut te zijn. En hoe het dagelijks leven op zo’n ruimtestation er aan toe gaat. Ik wist bijvoorbeeld niet dat de ISS permanent bewoond is en dat de astronauten daar iedere drie maanden worden gewisseld.

Arnout: En dat hun afval met shuttle en al wordt vernietigd in de dampkrimp. Maar goed, om ook nog even terug te komen op zaal drie, over vijftig jaar ruimtevaartontwikkelingen. Ik vond het filmpje daar best wel aardig. De omlijsting was ook leuk; een televisie die steeds moderner werd door de tijd heen. Maar de clips die gekozen waren om het tijdsbeeld weer te geven, die waren dan weer een beetje vreemd. Nazi’s! Wapen- en ruimtevaartwedloop met Rusland! Het Songfestival!

Olga: Ik weet nu wel dat België dus een keer het Songfestival heeft gewonnen. Maar dat is misschien niet de kennis waarmee je uit een ruimtevaartmuseum wil komen.

Camilla: Or the Challenger accident.

Olga: Ja, dat was ook een beetje ongelukkig. Alles ontploft. Zeven mensen komen om het leven. De Rode Duivels winnen een voetbalcompetitie. Overigens hadden ze in de hele film nog wel scherpere keuzes kunnen maken. Een heel groot stuk ging over de Europese luchtvaart, maar dan ook echt iedere scheet ervan.

Arnout:  De Ariane 1 stijgt op, de Ariane 2 stijgt op, de Ariane 3 stijgt op

Olga: De Rode Duivels eten friet

Arnout: De Ariane 4 stijgt op, de Rode Duivels doen mee aan het Songfestival, de Ariane 5 stijgt op

Olga: Sjemme sjemme la vie!

 “Fly me to the moon” (5d)
& het planetarium

flymetothemoonOlga: En dan heb je nog de 5d film. Een mild vibrerende bank die wordt afgeraden voor zwangere vrouwen of mensen met nekklachten, rugklachten of andere fatale aandoeningen.

Arnout: Deze 5D film begrijpt vooral 5D niet.

Camilla: It’s meant as a multisensory experience right?

Arnout: Ja, het werkt alleen niet.

Olga: Ik moest bij deze film vooral even denken aan de moeder van dit soort attracties.

(stilte)

Olga: Star Tours, jongens. In Disney. Basiskennis. Hoe dan ook. Daar zit je in een ruimteschip en beweeg je ook niet heel veel, maar omdat je alles ziet vanuit een eerstepersoonsperspectief, voegt het echt iets toe. Alsof je echt rondvliegt. En neerstort. 

Arnout: En dan is er deze animatiefilm. Over ongetrainde vliegen die per ongeluk worden gelanceerd naar de maan.

Olga: Het probleem is vooral het perspectief, dat wisselt voortdurend. In vijf minuten ga je heen en weer tussen het vliegenperspectief naar het astronautenperspectief naar het standpunt van random toeschouwers op afstand. Dat sloopt het effect van de 5D. Er is bijvoorbeeld een scène waarin je van veraf een raket ziet opstijgen en waarbij de zitbank naar rechts beweegt. Dat slaat nergens op, tenzij je een toeschouwer moet voorstellen die omvalt?

Arnout: Er zijn maar twee stukken waar je de film ziet vanuit de eerste persoon. En dat zijn de enige twee momenten dat de film werkt.

Olga: Het is ook wel echt een flauw verhaaltje trouwens.

Arnout: Het is wel een film voor kinderen hè?

Olga: Maar dan nog. Maak dan een verhaal over een astronaut die gelanceerd wordt en landt op de maan. Dat is ook een simpel verhaal, maar als je live meemaakt vanuit de eerste persoon, hoe cool is dat? Mij lijkt dat cool.

Arnout: En dan kun je ook nog vier euro extra betalen en het planetarium bezoeken. Wat niet helemaal is wat ik me bij een planetarium had voorgesteld

Olga: Wat had jij je voorgesteld dan?

Arnout: Bij een planetarium denk ik aan een enorme koepel waar je zo’n beetje achterover kunt leunen en dan naar planeten en sterren kunt kijken. De Poolster zit hier. Dat sterrenbeeld zit daar. Dat soort dingen.

Olga: Ze hebben een koepel. Een hele oncomfortabele. Met een hele oncomfortabele headset.

Camilla: It was really heavy, wasn’t it?

Olga: En dat terwijl ik best wel grote oren heb.

Arnout: En platte.

Olga: Oké, ik heb grote, platte oren, maar zelfs daar flikkerde die audio-ervaring steeds uit

Arnout: Bij mij kon hij gelukkig op mijn buik rusten

Olga: Maar sowieso, wat me vooral is bijgebleven van het planetarium is hoe oncomfortabel het was om daar te zitten. En hoe slecht de film was.

evaluna

De mens Eva Luna in het land dat ze nekkramp noemen

Arnout: Een flauwe film die je helemaal niet in een koepel moet projecteren, want hij is gewoon 2D en bedoeld voor een plat scherm.

Olga: Bij een planetarium zou het niet moeten uitmaken waar je zit, maar deze film heeft wel echt een voor- en achterkant. Dus de helft van de mensen zit in een verkeerde hoek te kijken.

Arnout: En dan gaat de film over: ik, het ijsblok, je vriend

Olga: Een blok ijs dat in de ruimte kijkt naar ‘de mens Eva Luna’, in het jaar 2020. Al een ontzettend flauwe naam trouwens. Maar goed, ‘de mens Eva Luna’ is op zoek naar planeten met water, want water betekent dat er mogelijk leven op die planeten is.

Arnout: Maar genoeg over Eva Luna. Meer over mij, het ijsblok, je vriend.

Olga: Op zich zijn de dingen die het ijsblok vertelt best interessant, want het gaat over de geboorte van het universum en hoe elementen via sterren op onze planeet zijn gekomen.

Arnout: Ik heb alleen het gevoel dat dat niet in een planetarium hoort, maar in een verdiepingstentoonstelling.

Olga: Nu moet je leren over elementen met kramp in je nek.

Arnout: En met een irritante vertelstem. ‘We gaan terug naar de mens Eva Luna, in het land dat ze Patagonië noemen.’

Olga: Het moet kunnen werken, een film vanuit het perspectief van een blok ijs. Alleen in deze film werkt het vooral op de zenuwen.

Arnout: Ik denk dat het ook niet goed werkt omdat het blok ijs uiteindelijk niets toevoegt. Het wordt niet ontdekt, het landt niet op de aarde, het verandert niet.

Olga: Ja, inderdaad. Als het uiteindelijk gevonden was door Eva Luna op een andere planeet, dan had je nog iets van een verhaalboogje gehad. Maar nu is het gewoon een random stuk ijs in de ruimte. En dat is eigenlijk best wel creepy als je erover nadenkt. Waarom is dat stuk ijs zo geïnteresseerd in Eva Luna? Worden we allemaal gestalkt door ijsblokken in de ruimte?

Arnout: ‘De mens Eva Luna is naar mij op zoek. Ze houdt van me. Ze houdt echt van me.’

Olga: ‘Op een dag zal ze me echt leren kennen en worden we vrienden op Facebook.’

Camilla: By the way, for a museum about space, there was surprisingly little information about our neighbour planets.

Arnout: Daar was het planetarium echt heel geschikt voor geweest.

Olga: Ik zou daar ook wel geïnteresseerd in zijn geweest. Ik bedoel, het is van die middelbare schoolkennis waar je twintig jaar later eigenlijk niets meer van weet.

Arnout: Resumerend: dit museum mist heel erg één vaste lijn.

Olga: En zij-attracties voor alle elementen die daar niet inpassen.

Arnout: Ik zou die zij-attracties ook heel basic houden, gewoon waarvoor ze bedoeld zijn. Dus niet in een planetarium ook nog een film. En een blok ijs dat ook nog je vriend is.

Olga: Alles bij elkaar is het misschien ook wel te veel media. Na twee uur was ik best wel platgeëntertaint. En dat zeg ik als professioneel filmliefhebber. Wil verder iemand nog iets zeggen?

Arnout: Sjemme sjemme la vie?

somethingincredible

 

Euro Space Center

Iedere dag geopend van 10:00 tot 17:00

Prijs volwassenen: 12 euro
Prijs kinderen: 9 euro
(Moonwalk & planetarium tegen extra betaling)

1 rue Devant les Hêtres
B-6890 Transinne (België)

About the Author

Related Posts

Sorry, nothing here!

Leave a Reply